Hoe je bij fransen op de koffie wordt uitgenodigd

 

Hoe je bij Fransen op de koffie wordt uitgenodigd (als Nederlander).

Voor velen klinkt het onmogelijk, bijzonder, onbereikbaar, of wat dan ook.
Niet voor mij, want het is mij overkomen!

Daar wil wel bij zeggen dat ik de franse taal redelijk spreek, op mijn eigen tempo, en op niveau A2. Zoek maar eens 'A2 niveau frans tekstvoorbeeld' op.

In 2024 was ik op motorvakantie in Frankrijk, ik had Clermont-Ferrand als verblijfplaats, en ging bijna elke dag met de motor op verkenning uit.
Clermont-Ferrand en haar omgeving kent vele dorpjes en stadjes, met leuke bochtige wegen om overheen te rijden met de motor. Ik kon mijn lol niet op!

Het was een prachtige dag, een blauwe hemel met enkele wolken, en een lekker zonnetje.
Na een Frans ontbijt bestaande uit koffie en croissants hees ik mij in m'n motorpak en beklom ik mijn stalen strijdros op twee wielen.
Ik trok erop uit en belandde op allerlei kronkelige provinciale weggetjes. Dat is één van de redenen waarom ik Frankrijk zo'n mooi land vind.
Door dalen, weiden, bossen en middeleeuwse dorpjes reed ik, langs rivieren, monumenten en mooie landelijke huizen, over heuvels, bergen en slingerende weggetjes. Dan ben ik gelukkig!

Na een uur of twee rijden was ik toe aan pauze, en ik reed een dorpje binnen. Dit lag in een groene vallei, omgeven door heuvels. Het dorpje had een kleine kerk, en op het plein daarvan had je een mooi uitzicht over groene grasvelden, en verderop de met bomen beklede heuvels.
Ik ging op een muurtje zitten en genoot van het uitzicht. Om het plein heen stonden enkele huizen, ook met uitzicht over de vallei.

Na een minuut of tien zag ik een hond lopen, en daar ik een hondenliefhebber ben, ging ik hem aaien en op z'n frans toespreken. Ik ging ervan uit dat er vast wel enkele dorpelingen waren die mij zagen, en misschien konden horen, dus als je alleen bent in een 'vreemd' land, kun je het beste zelf vriendelijk contact leggen.

''Bonjour mon ami, tu es un beau chien!'' zei ik tegen de hond, en ik begon hem te aaien en tegen hem te praten. De hond was allervriendelijkst en heette mij welkom in zijn mooie dorp. Honden kunnen dat, die hoeven niks te zeggen om toch met ons mensen te communiceren.
Het eerste franse contact was gelegd! Vervolgens kwam er een fransman uit zijn huisje naar buiten. In Frankrijk zeg je altijd als eerste ''bonjour'', wat de situatie ook is, om beleefd contact te maken. De fransman groette mij terug, en ik zei zoiets als: ''Qu'un beau chien!'' Wat een mooie hond!
Hij zei ''Oui, il est tres gentil.'' Ja, hij is heel aardig.
Vervolgens zei ik zoiets als ''Il fait beau aujourd'hui'' (het is mooi weer vandaag), en dat ik dit een mooie omgeving vond. Deze opmerking kon hij wel waarderen, aangezien hij hier woont.

Als je in Frankrijk met de mensen contact legt, en je best doet hun taal te spreken, waarderen ze dit.
Als je dit goed doet, worden ze vrij snel nieuwsgierig naar je, omdat ze horen dat je frans niet perfect is, maar (in mijn geval) is het redelijk goed. In ieder geval goed genoeg om niet genegeerd te worden!
Afijn, de meeste fransen worden dan nieuwsgierig naar je, en dan vragen ze waar je vandaan komt: ''Vous êtes d'ou?'' Waarop ik dan antwoord: ''Je viens des Pays-Bas'', ik kom van de Lage Landen.
Dan krijg je vaak zoiets als: ''Vous êtes en vacançes?'' Bent u op vakantie?

Waarop ik ja antwoord, ''Oui,'' met vaak de opmerking dat ik Frankrijk zo mooi vind vanwege haar oude dorpen en steden, bochtige wegen en mooie natuur.
Dat zijn complimenten die uit de grond van mijn hart komen, ik ben volkomen open en eerlijk daarin. 

Zoals gezegd was ik al een uur of twee aan het rijden geweest, ik had inmiddels een paar liter water in mijn blaas zitten, dus ik vroeg aan de fransman: ''Il y a une toilette ici?'' Is hier een toilet?
Hij kwam met een antwoord wat ik niet helemaal begreep, iets met een openbaar toilet verderop in het dorp. Hij zag mijn onbegrip en verwarring, en bood daarop spontaan zijn toilet in huis aan!
Dat vond ik wel zo'n enorme eer, dat ik ''Vraiment? C'est possible? Merci beaucoup!'' zei (Echt? Kan dat? Dank u zeer!).
Hij antwoordde: ''Oui, bien sûr. Si vous voulez, nous pouvons boire du café aussi.'' Ja, natuurlijk. Als u wil, kunnen we ook koffie drinken.

Nou, dat laat ik mij geen twee keer zeggen! Ik uitte uitvoerig mijn dank, want ik heb geleerd dat je in Frankrijk het beste uitermate beleefd kan zijn, vooral als jou de eer wordt gegund bij iemand thuis te mogen plassen, en vervolgens koffie te drinken!

Nou hoor ik je denken: Is dat niet raar? Durf je dat wel, zo bij vreemden in huis koffie te gaan drinken, in een ander land?
Waarop ik zeg: Waarom niet? Met de hoed in het land, kom je door het halve land! 

Dus ik eerst lekker pissen, en vervolgens kwam ik in de woonkamer terug.
De fransman stelde mij voor aan zijn vrouw, en vervolgens mocht ik plaatsnemen op een bank, met tegenover mij een ouder frans echtpaar. Hoe verzin je het!
Ik kreeg koffie, en zei zoiets als: ''Ah, très bon! J'aime du café.'' Ah, heel goed. Ik hou van koffie.

En zo verdaag je aan de praat. De vrouw stelde mij wat vragen, ik complimenteerde hen over hun huis en mooie omgeving, de fransman vertelde over zijn hobby wat betreft drone's maken en repareren. Ik vertelde iets over mijn leven, en zo babbelden we algauw een half uurtje vol.

Nou is frans spreken voor mij niet al te moeilijk, ik heb al meerdere vakanties en oefensessies gehad, maar na een half uur was mijn batterij wel leeg. Dus ik gaf aan weer op te stappen, met zoiets als ''Merci pour le café, je suis prêt de continuer mon voyage,'' Bedankt voor de koffie, ik ben klaar om mijn reis te vervolgen.
Ik bedankte de man en vrouw voor hun koffie en gastrvrijheid, ''Merci pour le café et vos hospitalité'' of zoiets, en aaide de hond over zijn vacht, waarna ik mijn motorgerei aantrok en weer verder trok.

En zo word je bij Fransen op de koffie uitgenodigd! Het is mij opgevallen aan de Fransen: het is een beleefd en beschaafd volk, met beleefde omgangsvormen.