Sporten na een winterstop

 

Sporten na een winterstop

Vanochtend heb ik gesport, na een pauze van zo'n drie maanden.

Voor die pauze was ik lekker serieus bezig met de sport, de gewichten werden steeds zwaarder, meer platen aan de stang (barbell) en mijn lichaam groeide na elke training weer een stukje verder.

Je kan zeggen dat ik lekker bezig was. Ik voelde me goed, ik zat lekker in m'n vel en voelde me krachtig.

Toen kwam er weer een lockdown (die moet je af en toe hebben toch?) en kon ik niet meer sporten. Die lockdown duurde een aantal weken (van ellende ben ik vergeten hoeveel) en daarna kon ik weer gaan sporten.

Maar dat deed ik niet!

Dan kun je je afvragen waarom niet. Je zou toch denken dat je staat te popelen om weer te beginnen, maar dat had ik niet.

En misschien ben ik niet alleen hierin, maar ik kon de motivatie niet vinden. Ik was maandenlang lekker bezig met sport, maar door de verschillende lockdowns raakte ik gedemotiveerd.

En stiekem vond ik een pauze ook wel even lekker.

Maandenlang volgens een vast schema trainen (drie keer in de week) is leuk en aardig, maar op een gegeven moment is een pauze wel fijn.

Achteraf bezien noem ik dit dan ook een winterstop. Even de fitness helemaal laten gaan, en de extra tijd gebruiken om helemaal niks te doen.

Helemaal niks? Nee, ik kon meer focus op mijn andere hobby's leggen, eentje in het bijzonder: Bolt Action (een oorlogsspel met miniaturen).

Dat vond ik fijn, die vrije tijd, en even de discipline en regelmaat van het sporten laten varen.

Maar na een aantal maanden begint mijn buik toch weer te groeien, en vooral m'n borst- en armspieren gaan er slap bij hangen.

Dat is voor mij een signaal om het sporten weer op te pakken.

Dus zo gezegd zo gedaan. Op het moment van schrijven ben ik vanochtend weer wezen sporten.

Ik had heel even nog enkele negatieve gedachten (''stel dat heel druk is'', of ''ik hoop dat de sfeer relaxed is''), dit zijn gedachten die ik van tevoren wel vaker heb. Dan ga ik de komende situatie alvast invullen met vaak negatieve gedachten.

Ik weet zeker dat ik hierin niet alleen ben, vandaar dat ik dit deel.

Afijn, de sfeer was goed in de sportschool. Er waren een paar bekende gezichten waar ik een praatje mee kon houden. Dat is altijd een goede kickstarter voor het verblijf in de sportschool.

En dat is het fijne aan sporten in een sportschool. Het sociale aspect.

Je kunt links en rechts even vrijblijvend babbelen, en je ding doen. Of met niemand praten als je helemaal in je eigen zone wil blijven, en dat is ook prima.

Het was vandaag legday (benendag), dus de squats, leg presses, leg curls en extensions en calf raises uit de kast gehaald.

En als bonus de biceps mee gepakt. Gewoon omdat het kan.

Na het sporten voel ik me altijd zo lekker, goed in m'n vel, grotendeels uit m'n hoofd en trots op het feit dat je het maar weer gedaan hebt.

Sporten vind ik één van de mooiste dingen in het leven. Je kan je hoofd leeg maken, je lichaam sterker (en ter extensie je geest), en als je zin hebt kun je links en rechts een praatje maken met mensen die net zoals jou gemotiveerd genoeg zijn om naar de sportschool te gaan.

Een stukje verbinding naast je zelfontwikkeling op lichamelijk en geestelijk vlak.

Hoe slecht je je ook voelt, je kan altijd naar de sportschool gaan, en ook al doe je maar een uurtje half je best, je voelt je achteraf stukken beter vanwege de lichamelijke oefeningen en even onder gelijkgestemde zielen te zijn geweest.

Lang leve de sportschool!