We zijn allemaal mense(n/lijk) & maken fouten

 Vandaag was een bijzondere dag, als ik er op terug kijk.
Wat dan? Hoor ik je vragen. Nou dat zal ik je vertellen (lol)...

Het begon vroeg, om vijf uur beginnen (dus om kwart over vier van bed af), en samen met een collega laden bij ons bedrijf, en bij een ander bedrijf.
Dat vind ik altijd wel leuk, want je kan een beetje gezelligheid creëren zo op de vroege ochtend.
Bij het andere bedrijf waar we moesten laden misten we op een gegeven moment nog één pallet die ik zou moeten meenemen. Er stond wel een pallet met een bon erop, maar geen adres erop. 
We hebben het hele magazijn daar doorgezocht, alle papieren in het kantoortje bespioneerd, maar niks gevonden wat ons aanwijzingen kon geven.

Dus zonder die ene pallet zijn we vertrokken. Voorheen kon ik me er dan (bijv. tijdens de rit) nog druk om maken, met gedachten zoals ''Die expediteur doet z'n werk niet goed, wie zet nou niet duidelijk neer op elke pallet wat het is en waar het naar toe moet.'' Enzovoorts enzovoorts, misschien herken je het wel.
Afijn... vroeger dacht ik zo. Nu nog steeds, maar dan heel kort, want dan besef ik me al gauw dat we allemaal weleens een foutje maken. Ik net zo goed. Gisteren vertelde ik hier nog dat ik schade had gereden.
Tja... ''Welke chauffeur rijdt er nou schade?! Dan kijk je ook niet goed uit je doppen... sjongejonge let toch 's op!''
Achteraf gezien vind ik het heel makkelijk om zo te denken of te praten.
Want we maken allemaal fouten, en als het jou overkomt heb je allerlei redenen of een verhaal klaarstaan waarom je die fout hebt gemaakt.
Misschien geef je wel een ander (of anderen) de schuld, misschien zat je gewoon niet lekker in je vel en geef je dat toe... 
Kortom, het kan eigenlijk alle kanten op, en ik waak ervoor om niet te snel te oordelen, ook al gebeurt dat in eerste instantie wel!

Afijn, ik m'n rit rijden samen met m'n collega. Samen in Den Haag gelost, samen koffie opgehaald, en toen elk ons eigen weegs gegaan.
Voor de rest ging het allemaal wel, totdat ik op de terugweg was naar Urk.
Ik had van de planning enkele vervolgopdrachten gekregen, en daar had ik mij mentaal op voorbereid.
Toen werd ik gebeld met de mededeling dat het iets anders ging worden.
Nou oké... meestal wordt het toch wel laat (18:00 of later klaar), dus ik blijf er rustig onder.
Word ik een uurtje later opgebeld, dat het wéér iets anders gaat worden! Nou oké... dat kan, geen probleem.
En je raadt het al: een half uurtje later word ik nog eens gebeld met de definitieve uitslag van mijn dagplanning.
Dan kun je als chauffeur al gauw denken: ''Man man wat vreet die planning toch uit, beslis hoe het gaat worden en hou je daaraan.'' Of: ''God man, bedenk eerst goed wat het beste is, en ga het dan uit (laten) voeren.'' En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar ook hier stopte ik mezelf al vrij snel in dit denkproces. Weet ik veel hoe het er bij de planning aan toe gaat? Nee, eigenlijk niet. Ik zit op de vrachtwagen, mijn werk is recht toe recht aan.
Ik heb eens een jaar lang bij een visbedrijf op kantoor gewerkt, en ik kan je vertellen dat ik gillende gek werd van de stress en al het regelwerk. Alles komt op jouw bordje terecht, je hebt de verantwoording over tientallen, al dan niet honderden mensen!
Alles is ook met elkaar verweven (in elk beroep denk ik), dus maak jij een fout, dan werkt dat in allerlei lagen nog door...

Afijn, ik bleef vandaag de hele tijd rustig. Af en toe heb ik lekker gezongen en/of gebruld, hiermee kan ik een beetje opgekropte energie kwijt.
En ik probeer er altijd het beste van te maken, het lukt me niet altijd, maar als het even kan probeer ik iets grappigs of leuks te zeggen.
Niet omdat ik een dwangmatige behoefte tot people-pleasing heb (vroegah had ik dat wel haha), maar omdat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, en het altijd een meevaller is als je iemand tegenkomt met wie je even een leuk momentje kan creëren.

Later op de dag sprak ik de planner in kwestie, en we deden allebei ons verhaal. Tenminste, ik liet vooral de planner zijn verhaal doen.
Mijn verhaal is best simpel: wat er ook gebeurt: altijd blijven lachen, ook al is dat soms verdomd moelijk!
Door andermans verhaal aan te horen zie je de andere kant van de medaille, en kom ik er in ieder geval vaak achter dat mijn oordeel te snel en ongegrond is geweest.
We zijn allemaal mensen, en we maken allemaal weleens fouten.
Samen staan we sterk, door elkaar te helpen en te vergeven.

Ook al is dat soms verdomd moeilijk! 

P.S.: Haha moet je mij horen.